دست مى‌آورند، كه درباره آنها نيز مى‌فرمايد: انَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتابِ وَ يَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَناً قَلِيْلًا أُولئِكَ ما يَأكُلُونَ فِى بُطُونِهِمْ الَّا النَّارَ: «كسانى كه آيات خدا را كتمان مى‌كنند و به وسيله آن درآمد نا چيزى فراهم مى‌نمايند، آنها جز آتش چيزى نمى‌خورند» «١».
سپس در پايان آيه مى‌فرمايد: علاوه بر اين كه آنها در همين جهان در واقع آتش مى‌خورند، «به زودى در جهان ديگر داخل در آتش برافروخته‌اى مى‌شوند» كه آنها را به شدت مى‌سوزاند «وَ سَيَصْلَوْنَ سَعيراً».
«سَيَصْلى‌» در اصل، از ماده «صَلْى» (بر وزن درد) به معنى داخل شدن در آتش و سوختن است، و «سَعِيْر» به معنى آتش شعله‌ور است.
از اين آيه چنين استفاده مى‌شود كه اعمال ما علاوه بر چهره ظاهرى خود، يك چهره واقعى نيز دارد كه در اين جهان از نظر ما پنهان است، اين چهره‌هاى درونى، در جهان ديگر ظاهر مى‌شوند و مسأله تجسم اعمال را تشكيل مى‌دهند.
قرآن در اين آيه مى‌گويد: آنها كه مال يتيم را مى‌خورند، گرچه چهره ظاهرى عملشان بهره‌گيرى از غذاهاى لذيذ و رنگين است، اما چهره واقعى اين غذاها آتش سوزان است، و همين چهره است كه در قيامت آشكار مى‌شود.
چهره واقعى عمل، هميشه تناسب خاصى با كيفيت ظاهرى عمل دارد، همان گونه كه خوردن مال يتيم و غصب حقوق او، قلب او را مى‌سوزاند و روح او را آزار مى‌دهد، چهره واقعى اين عمل آتش سوزان است.
توجه به اين موضوع (چهره‌هاى واقعى اعمال) براى كسانى كه ايمان به اين حقايق دارند، بهترين مانع از انجام كارهاى خلاف است.
آيا كسى پيدا مى‌شود كه با دست خود پاره‌هاى آتش را برداشته و در ميان