در پايان آيه دو دستور مهم درباره يتيمان مى‌دهد:
نخست اين كه: «خوراك و پوشاك آنها را از طريق اموالشان تأمين كنيد» «وَ ارْزُقُوهُمْ فيها وَ اكْسُوهُمْ».
تا با آبرومندى بزرگ شوند و به حد بلوغ برسند.
جالب اين كه در اين آيه تعبير به «فِيْها» (در اموالشان) شده است، نه «مِنْها» (از اموالشان)، مفهوم اين تعبير اين است كه: «زندگى يتيمان را از درآمد اموال و سرمايه‌هاى آنها تأمين نمائيد؛ زيرا اگر گفته بود زندگى آنها را از سرمايه‌هايشان تأمين كنيد»، مفهومش اين بود كه: از اصل سرمايه تدريجاً برداشته شود، و طبعاً هنگامى كه به بلوغ مى‌رسيدند، شايد قسمت مهم سرمايه خود را از دست داده بودند، ولى قرآن با عوض كردن تعبير، به سرپرستان توصيه كرده كوشش كنند براى اموال يتيمان، منافع و درآمدى حد اقل به اندازه نيازمندى‌هاى آنها درست كنند، تا سرمايه اصلى آنها حفظ گردد.
ديگر اين كه آيه مى‌گويد: «با يتيمان به طور شايسته سخن گوئيد» «وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً».
يعنى با عبارات و سخنان دلنشين و شايسته، هم كمبود روانى آنها را برطرف سازيد و هم به «رشد عقلى» آنها كمك كنيد، تا به موقع بلوغ از رشد عقلى كافى برخوردار باشند، و به اين ترتيب، برنامه سازندگى شخصيت آنها نيز جزء وظائف سرپرستان خواهد بود.
***
پس از آن در آيه بعد، دستور ديگرى درباره يتيمان و سرنوشت اموال آنها داده، مى‌فرمايد: «يتيمان را بيازمائيد تا هنگامى كه به حد بلوغ برسند» «وَ ابْتَلُوا الْيَتامى‌ حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ».