شخصى و اموال عمومى (اموال حكومت اسلامى) نيست.
گواه بر اين موضوع علاوه بر وسعت مفهوم آيه، و مخصوصاً كلمه «سفيه» رواياتى است كه از پيشوايان اسلام در اين زمينه نقل شده است.
مثلًا: در روايتى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: شخصى به نام ابراهيم بن عبد الحميد مى‌گويد: از امام عليه السلام تفسير آيه «وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمْ» را پرسيدم فرمود: «شراب خواران سفيهند و نبايد اموالتان را به آنها بسپاريد»! «١»
در روايت ديگرى نيز از انتخاب «شارب الخمر» به عنوان امين امور مالى نهى شده است، خلاصه، شرابخوار در روايات كراراً به سفاهت توصيف شده. «٢»
اين تعبير شايد به خاطر آن باشد كه شخص شرابخوار، هم سرمايه مادى خود را از دست مى‌دهد، و هم سرمايه معنوى را، چه سفاهتى از اين بالاتر كه انسان پول بدهد، عقل و هوش خود را نيز بدهد و ديوانگى خريدارى كند؟ قواى مختلف بدنى را نيز بر سر اين كار بگذارد و زيان‌هاى اجتماعى فراوانى به بار آورد؟!
در روايت ديگرى تمام افرادى كه به جهتى از جهات قابل اعتماد نيستند «سفيه» ناميده شده‌اند، و از سپردن اموال (شخصى و عمومى) به آنها نهى شده است: «يونس بن يعقوب» مى‌گويد: از امام جعفر صادق عليه السلام تفسير آيه «وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمْ» را پرسيدم، فرمود: مَنْ لا تَثِقُ بِهِ: «سفيه كسى است كه