توانائى بيشتر و يا تجربه و اطلاعات وسيع‌ترى در كار خود داشته باشد، ولى اين تفاوت، و سلسله مراتب هرگز دليل بر اين نيست كه شخصيت انسانى و ارزش وجودى رئيس از معاون يا كارمندانش بيشتر است.
قرآن مجيد با صراحت مى‌گويد: وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيْها بِغَيْرِ حِسابٍ: «هر كس از مرد و زن عمل شايسته انجام دهد و ايمان داشته باشد داخل بهشت خواهد شد و بدون حساب، روزى داده مى‌شود» «١» (و از مواهب روحانى و جسمانى آن جهان برخوردار مى‌گردد).
و در آيه ديگر مى‌خوانيم: مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيوةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ: «هر كس از مرد و زن، عمل صالح انجام دهد و مؤمن باشد به او حيات و زندگى پاكيزه‌اى مى‌بخشيم و پاداش آنها را طبق بهترين عمل آنها خواهيم داد». «٢»
اين آيات، و آيات ديگر در عصر و زمانى نازل گرديد كه بسيارى از ملل دنيا در انسان بودن جنس زن، ترديد داشتند و آن را يك موجود نفرين شده، و سرچشمه گناه، انحراف و مرگ مى‌دانستند!.
بسيارى از ملل پيشين، حتى معتقد بودند: عبادات زن در پيشگاه خدا مقبول نيست. بسيارى از يونانى‌ها زن را يك موجود پليد و از عمل شيطان مى‌دانستند.
رومى‌ها و بعضى از يونانى‌ها معتقد بودند: اصولًا زن داراى روح انسانى نيست و بنابراين روح انسانى منحصراً در اختيار مردان است.
جالب اين كه تا همين اواخر علماى مسيحى در اسپانيا در اين باره بحث مى‌كردند كه آيا زن مثل مرد، روح انسانى دارد و روح او بعد از مرگ جاودان