كردار او قطع نگردد، بلافاصله مى‌فرمايد: «من هرگز عمل هيچ عمل كننده‌اى از شما را ضايع نمى‌كنم» «أَنِّي لا أُضيعُ عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُمْ».
در اين جمله هم اشاره به اصل عمل شده و هم اشاره به عامل و كننده كار، تا معلوم شود محور اصلى پذيرش و استجابت دعا، اعمال صالح ناشى از ايمان است و درخواست‌هائى فوراً به اجابت مى‌رسد كه بدرقه آن عمل صالح بوده باشد.
سپس براى اين كه تصور نشود اين وعده الهى اختصاص به دسته معينى دارد، صريحاً مى‌فرمايد: «اين عمل كننده خواه مرد باشد يا زن تفاوتى نمى‌كند» «مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌».
زيرا همه شما در آفرينش به يكديگر بستگى داريد «بعضى از شما از بعض ديگر تولد يافته‌ايد» زنان از مردان و مردان از زنان «بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ».
جمله «بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ» ممكن است اشاره به اين باشد كه: شما همه پيروان يك آئين و طرفدار يك حقيقت هستيد و با يكدگر همكارى داريد، بنابراين، دليلى ندارد كه خداوند، در ميان شما تبعيض قائل شود.
پس از آن نتيجه‌گيرى مى‌شود كه: «بنابراين، تمام كسانى كه در راه خدا هجرت كرده‌اند، از خانه و وطن خود بيرون رانده شده‌اند، در راه خدا آزار ديده‌اند و جهاد كرده و كشته داده‌اند، نخستين احسانى كه از طرف خداوند در حق آنان خواهد شد اين است كه خداوند، قسم ياد كرده گناهان آنها را خواهد بخشيد و تحمل اين شدائد و رنج‌ها را كفاره گناهانشان قرار مى‌دهد تا به كلى از گناه پاك شوند» «فَالَّذينَ هاجَرُوا وَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ أُوذُوا في‌ سَبيلي‌ وَ قاتَلُوا وَ قُتِلُوا لَا كَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ».
سپس مى‌فرمايد: علاوه بر اين كه گناهان آنها را مى‌بخشم به طور مسلّم «آنها