١٩٥ فَاسْتَجابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لا أُضيعُ عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذينَ هاجَرُوا وَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ أُوذُوا في‌ سَبيلي‌ وَ قاتَلُوا وَ قُتِلُوا لَا كَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ وَ لَادْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ ثَواباً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوابِ
ترجمه:
١٩٥- خداوند درخواست آنها را پذيرفت؛ (و فرمود:) من عمل هيچ عمل كننده‌اى از شما را، زن باشد يا مرد، ضايع نخواهم كرد؛ شما هم‌نوعيد، و از جنس يكديگر! آنها كه در راه خدا هجرت كردند، و از خانه‌هاى خود بيرون رانده شدند، و در راه من آزار ديدند، و جنگ كردند و كشته شدند، به يقين گناهانشان را مى‌بخشم؛ و آنها را در باغ‌هاى بهشتى، كه از زير درختانش نهرها جارى است، وارد مى‌كنم. اين پاداشى است از طرف خداوند؛ و بهترين پاداش‌ها نزد پروردگار است.
شأن نزول:
آيات پيشين سخن درباره صاحبان عقل و خرد بود، و در اين آيه، نتيجه اعمال آنها را مورد توجه قرار مى‌دهد، شروع آيه با «فاء تفريع» روشن‌ترين دليل اين پيوند است.
با اين حال، شأن نزول‌هائى براى آيه در روايات و كلمات مفسران آمده است كه البته منافاتى با پيوستگى آيه با آيات قبل ندارد.