١٩٣- پروردگارا! ما صداى منادى (تو) را شنيديم كه به ايمان دعوت مى‌كرد كه: «به پروردگار خود، ايمان بياوريد»! و ما ايمان آورديم. پروردگارا! گناهان ما را ببخش! و بدى‌هاى ما را بپوشان! و ما را با نيكان (و در مسير آنها) بميران!
١٩٤- پروردگارا! آنچه را به وسيله پيامبرانت به ما وعده فرمودى، به ما عطا كن! و ما را در روز رستاخيز، رسوا مگردان! زيرا تو هيچ گاه از وعده خود، تخلف نمى‌كنى.
تفسير:
روشن‌ترين راه خداشناسى
آيات قرآن تنها براى خواندن نيست، بلكه براى فهم و درك مردم نازل شده و تلاوت و خواندن آيات، مقدمه‌اى است، براى انديشيدن، لذا در آيه فوق نخست اشاره به عظمت آفرينش آسمان و زمين كرده، مى‌فرمايد: «در آفرينش آسمان‌ها و زمين و آمد و شد شب و روز، نشانه‌هاى روشنى براى صاحبان خرد و انديشمندان است» «إِنَّ في‌ خَلْقِ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لآَياتٍ لِا ولِي الأَلْبابِ». «١»
و به اين ترتيب، مردم را به انديشه در اين آفرينش بزرگ، جلب و جذب مى‌كند، تا هر كس به اندازه پيمانه استعداد و تفكرش از اين اقيانوس بى‌كران سهمى ببرد و از سرچشمه صاف اسرار آفرينش، سيراب گردد.
به راستى، جهان آفرينش، و نقش‌هاى بديع و طرح‌هاى زيبا و دل‌انگيز آن و نظامات خيره‌كننده‌اى كه بر آنها حكومت مى‌كند كتاب فوق العاده بزرگى است كه هر حرف و كلمه آن دليل بسيار روشن، بر وجود و يكتائى آفريدگار جهان