پيمان محكم الهى خيانت كردند و حقايق كتب آسمانى را كتمان نمودند، لذا مى‌فرمايد: «آنها كتاب خدا را پشت سر انداختند» «فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ».
اين جمله كنايه جالبى است از عمل نكردن و به دست فراموشى سپردن؛ زيرا انسان هر برنامه‌اى را كه مى‌خواهد ملاك عمل قرار دهد، پيش روى خود مى‌گذارد و پى در پى به آن نگاه مى‌كند، ولى هر گاه نخواهد به آن عمل كند، و به كلى به دست فراموشى بسپارد، آن را از پيش رو برداشته پشت سر مى‌افكند.
در جمله بعد، اشاره به دنياپرستى شديد و انحطاط فكرى آنها مى‌كند و مى‌فرمايد: «آنها با اين كار تنها بهاى ناچيزى به دست آوردند و چه بد متاعى خريدند» «وَ اشْتَرَوْا بِهِ ثَمَناً قَليلًا فَبِئْسَ ما يَشْتَرُونَ».
اگر آنها در برابر اين خيانت بزرگ (كتمان حقايق)، ثروت عظيمى گرفته بودند جاى اين بود كه گفته شود، عظمت آن مال و ثروت، چشم و گوش آنها را كور و كر ساخته، ولى تعجب در اين است كه همه اينها را به متاع قليلى فروختند (البته منظور از اين جمله، كار دانشمندان دون همت آنها است).
***
نكته:
وظيفه بزرگ دانشمندان
آيه فوق، گرچه درباره دانشمندان اهل كتاب (يهود و نصارى) وارد شده ولى در حقيقت اخطارى به تمام دانشمندان و علماى مذهبى است كه آنها موظفند در تبيين و روشن ساختن فرمان‌هاى الهى و معارف دينى بكوشند، و خداوند از همه آنها پيمان مؤكدى در اين زمينه گرفته است.
توجه به ماده «تبيين»، كه در آيه فوق به كار رفته، نشان مى‌دهد: منظور تنها تلاوت آيات خدا و يا نشر كتب آسمانى نيست، بلكه منظور اين است، حقايق