و قانون پاداش او بر محور عدالت مطلق دور مى‌زند» اين همان چيزى است كه «عدليه» (قائلين به عدل، يعنى «شيعه» و جمعى از اهل تسنن كه «معتزله» نام دارند) به آن معتقد هستند.
اما در برابر آنها، جمعى از اهل تسنن كه «اشاعره» ناميده مى‌شوند، عقيده شگفت انگيزى دارند. آنها مى‌گويند:
«اصولًا ظلم درباره خدا تصور نمى‌شود، و هر كار كه او انجام دهد عين عدالت است، حتى اگر تمام صالحان را به دوزخ و تمام ستمگران را به بهشت ببرد ظلمى نكرده است و هيچ كس نمى‌تواند، چون و چرا كند»!
آيه فوق، اين گونه عقائد را به كلى طرد مى‌كند و مى‌گويد: اگر خداوند، افراد را بدون انجام كار خلاف، مجازات كند، «ظالم» بلكه «ظلَّام» خواهد بود.
واژه «ظلَّام»، صيغه مبالغه و به معنى بسيار ظلم كننده است، انتخاب اين كلمه در اينجا با آن كه خداوند كمترين ظلمى روا نمى‌دارد، شايد به خاطر اين باشد كه اگر او مردم را مجبور به كفر و گناه كند و انگيزه‌هاى كارهاى زشت را در آنان بيافريند و سپس آنها را به جرم اعمالى كه جبراً انجام داده‌اند كيفر دهد، ظلم كوچكى انجام نداده، بلكه «ظلَّام» خواهد بود!
***