١٨٠ وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذينَ يَبْخَلُونَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَيْراً لَهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لِلَّهِ ميراثُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبيرٌ
ترجمه:
١٨٠- كسانى كه بخل مى‌ورزند، و آنچه را خدا از فضل خويش به آنان داده، انفاق نمى‌كنند، گمان نكنند اين كار به سود آنهاست؛ بلكه براى آنها شرّ است؛ به زودى در روز قيامت، آنچه را نسبت به آن بخل ورزيدند، همانند طوقى به گردنشان مى‌افكنند. و ميراث آسمان‌ها و زمين، از آن خداست؛ و خداوند، از آنچه انجام مى‌دهيد، آگاه است.
تفسير:
طوق سنگين اسارت
آيه فوق، سرنوشت بخيلان در روز رستاخيز را توضيح مى‌دهد، همان‌ها كه در جمع‌آورى و حفظ ثروت مى‌كوشند و از انفاق كردن در راه بندگان خدا، خوددارى مى‌كنند.
گرچه در آيه، نامى از زكات و حقوق واجب مالى برده نشده، ولى در روايات اهل بيت عليهم السلام «١» و همچنين در گفتار مفسران، آيه به مانعان زكات تخصيص داده شده است و تشديدهائى كه در آيه به چشم مى‌خورد نيز دليل بر اين است كه منظور انفاق مستحبى نيست.