تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٦
١٧٨ وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلي لَهُمْ خَيْرٌ لِا نْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهينٌ
ترجمه:
١٧٨- آنها كه كافر شدند، (و راه طغيان پيش گرفتند،) تصور نكنند اگر به آنان مهلت مىدهيم، به سودشان است! ما به آنان مهلت مىدهيم فقط براى اين كه بر گناهان خود بيفزايند؛ و براى آنها، عذاب خوار كنندهاى (آماده شده) است!
تفسير:
سنگين بارها
اين آيه نيز در حقيقت بحثهاى مربوط به حادثه احد و حوادث بعد از آن را تكميل مىكند؛ زيرا يك جا روى سخن به پيامبر صلى الله عليه و آله بود و يك جا به مؤمنان و در اين جا روى سخن به مشركان است و به دنبال تسليت و دلدارى به پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت به تلاش و كوشش بى حساب دشمنان حق در آيات گذشته، خداوند در اين آيه روى سخن را متوجه آنها كرده و درباره سرنوشت شومى كه در پيش دارند، سخن مىگويد، مىفرمايد: «آنهائى كه كافر شدند، گمان نكنند مهلتى كه به ايشان مىدهيم براى آنها خوب است» «وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلي لَهُمْ خَيْرٌ لِا نْفُسِهِمْ». «١»