اين نعمت بزرگ، تلاش كنيد و هر بهائى بپردازيد باز هم ناچيز است.
جالب توجه اين كه: ذكر اين نعمت با جمله: لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ: «خداوند بر مؤمنان منت گذارد» شروع شده است كه شايد در بدو نظر تصور شود نا زيبا است.
ولى هنگامى كه به ريشه اصلى لغت «منّت» باز مى‌گرديم مطلب كاملًا روشن مى‌شود.
توضيح اين كه: همان طور كه «راغب» در كتاب «مفردات» مى‌گويد: اين كلمه در اصل از «مَنّ» به معنى سنگ‌هائى است كه با آن وزن مى‌كنند، به همين دليل هر نعمت سنگين و گران‌بهائى را «منّت» مى‌گويند، كه اگر جنبه عملى داشته باشد يعنى كسى عملًا نعمت بزرگى به ديگرى بدهد كاملًا زيبا و ارزنده است.
و اما اگر كسى كار كوچك خود را با سخن، بزرگ كند و به رخ افراد بكشد، كارى است بسيار زشت.
بنابراين، منّتى كه نكوهيده است به معنى بزرگ شمردن نعمت‌ها در گفتار است، اما منّتى كه زيبنده است همان بخشيدن نعمت‌هاى بزرگ است.
خداوند در آيه فوق مى‌فرمايد: پروردگار بر مؤمنان منت گذارد يعنى نعمت بزرگى عملًا در اختيار آنها نهاد.
اما اين كه چرا تنها نام مؤمنان برده شده- در حالى كه بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله براى هدايت عموم بشر است- به خاطر اين است كه از نظر نتيجه و تأثير، تنها مؤمنان هستند كه از اين نعمت بزرگ استفاده مى‌كنند و آن را عملًا به خود اختصاص مى‌دهند.
پس از آن مى‌فرمايد: يكى از مزاياى اين پيامبر صلى الله عليه و آله اين است كه: «او از جنس خود آنها و از نوع بشر است» «مِنْ أَنْفُسِهِمْ».