١٦٤ لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنينَ إِذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفي‌ ضَلالٍ مُبينٍ
ترجمه:
١٦٤- خداوند بر مؤمنان منت نهاد (نعمت بزرگى بخشيد) هنگامى كه در ميان آنها، پيامبرى از خودشان برانگيخت؛ كه آيات او را بر آنها بخواند، و آنها را پاك كند و كتاب و حكمت بياموزد؛ و البته پيش از آن، در گمراهى آشكارى بودند.
تفسير:
بزرگ‌ترين نعمت خداوند
در اين آيه، سخن از بزرگ‌ترين نعمت الهى يعنى نعمت «بعثت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله» به ميان آمده است و در حقيقت، پاسخى است به سؤالاتى كه در ذهن بعضى از تازه مسلمانان، بعد از جنگ احد خطور مى‌كرد، كه: چرا ما اين همه گرفتار مشكلات و مصائب شويم؟
قرآن به آنها مى‌گويد: «خداوند بر مؤمنان منت گذارد (نعمت بزرگى بخشيد) هنگامى كه در ميان آنها پيامبرى بر انگيخت» «لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنينَ إِذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولًا».
بنابراين، اگر در اين راه، متحمل خسارت‌هائى شده‌ايد، فراموش نكنيد كه خداوند، بزرگ‌ترين نعمت را در اختيار شما گذاشته، پيامبرى مبعوث كرده كه شما را تربيت مى‌كند، و از گمراهى‌هاى آشكار بازمى‌دارد. هر اندازه براى حفظ