تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠١
ناراحت كننده است» «أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ كَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصيرُ».
***
سپس مىفرمايد: «هر يك از آنها براى خود درجه و موقعيتى در پيشگاه خدا دارند» «هُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ اللَّهِ».
اشاره به اين كه نه تنها منافقان تنپرور و مجاهدان با هم فرق دارند، بلكه هر يك از كسانى كه در اين دو صف قرار دارند به تفاوت درجه فداكارى و جانبازى و يا نفاق و دشمنى با حق در پيشگاه خدا درجه خاصى خواهند داشت كه از صفر شروع مىشود و تا ما فوق آنچه تصور شود ادامه مىيابد.
جالب توجه اين كه: در روايتى از امام على بن موسى الرضا عليه السلام نقل شده كه فرمود: هر درجهاى به اندازه فاصله ميان آسمان و زمين است. «١»
و در حديث ديگرى وارد شده: بهشتيان، كسانى را كه در درجات عليين (بالا) قرار دارند آن چنان مىبينند كه ستارهاى در آسمان ديده مىشود. «٢»
اما بايد توجه داشت كه «درجه» معمولًا به پلههائى گفته مىشود كه انسان به وسيله آنها به نقطه مرتفعى صعود مىكند و اما پلههائى كه از آن براى پائين رفتن به نقطه گودى استفاده مىشود «دَرْك» (بر وزن مرگ) مىگويند و لذا درباره پيامبران در سوره «بقره» آيه ٢٥٣ مىخوانيم: «وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجات» و درباره منافقان در سوره «نساء» آيه ١٤٥ مىخوانيم: «إِنَّ الْمُنافِقينَ فِي الدَّرْكِ الأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ».