١٦١ وَ ما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ وَ مَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
ترجمه:
١٦١- ممكن نيست هيچ پيامبرى خيانت كند، و هر كس خيانت كند، روز رستاخيز، آنچه را در آن خيانت كرده، با خود (به صحنه محشر) مى‌آورد؛ سپس به هر كس، آنچه را فراهم كرده (و انجام داده) است به طور كامل داده مى‌شود؛ و به آنها ستم نخواهد شد.
تفسير:
هر گونه خيانتى ممنوع
با توجه به اين كه آيه فوق به دنبال آيات «احد» نازل شده و با توجه به روايتى كه جمعى از مفسران صدر اول، نقل كرده‌اند، اين آيه به عذر تراشى‌هاى بى‌اساس بعضى از جنگجويان «احد» پاسخ مى‌گويد.
توضيح اين كه: هنگامى كه بعضى از تيراندازان احد مى‌خواستند سنگر حساس خود را براى جمع‌آورى غنيمت تخليه كنند، امير آنان، دستور داد، از جاى خود حركت نكنيد، رسول خدا صلى الله عليه و آله شما را از غنيمت محروم نخواهد كرد.
ولى آن دنياپرستان براى پنهان ساختن چهره واقعى خود، گفتند: ما مى‌ترسيم پيغمبر در تقسيم غنائم ما را از نظر دور دارد، و لذا بايد براى خود دست و پا كنيم، اين را گفتند، و سنگرها را تخليه كرده و به جمع‌آورى غنائم پرداختند، و آن حوادث دردناك پيش آمد.
قرآن در پاسخ آنها مى‌گويد: آيا شما چنين پنداشتيد كه پيغمبر صلى الله عليه و آله به شما