خطرناك‌ترين مرحله جنگ رخ مى‌داد.
در اين ميان، مجاهدان راستين و توبه كنندگانى كه از فرار از ميدان احد پشيمان شده بودند و به لطف پروردگار اعتماد داشتند و به وعده‌هاى پيغمبر صلى الله عليه و آله نسبت به آينده دلگرم و مطمئن بودند در ميان اين اضطراب و وحشت عمومى خواب آسوده و آرام بخشى داشتند در حالى كه لباس جنگ در تن آنها بود و سلاح در كنار آنها.
اما منافقان و افراد ضعيف الايمان و ترسو در ميان انبوهى از افكار ناراحت كننده تمام شب را بيدار ماندند و بدون اين كه بخواهند، براى مؤمنان حقيقى پاسدارى كردند، آخرين آيه مورد بحث، ماجراى آن شب را تشريح مى‌كند و مى‌فرمايد: «سپس بعد از آن همه غم و اندوه روز احد، آرامش را بر شما نازل كرد» «ثُمَّ أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِ الْغَمِّ أَمَنَةً» «١».
و مى‌افزايد: «اين آرامش همان خواب سبكى بود كه جمعى از شما را فرا گرفت، اما جمع ديگرى بودند كه تنها به فكر جان خود بودند و به چيزى جز نجات خويش نمى‌انديشيدند و به همين جهت آرامش را به كلى از دست داده بودند» «نُعاساً يَغْشى‌ طائِفَةً مِنْكُمْ وَ طائِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنْفُسُهُمْ».
اين يكى از آثار مهم ايمان است كه مؤمن حتى در زندگى اين جهان آرامش لذت بخشى دارد كه افراد بى‌ايمان يا منافق و يا ضعيف الايمان، هيچ گاه طعم آن را نمى‌چشند.
پس از آن قرآن مجيد به تشريح گفتگوها و افكار منافقان و افراد سست ايمان كه در آن شب بيدار ماندند پرداخته، مى‌گويد: «آنها درباره خدا گمان‌هاى نادرست همانند گمان‌هاى دوران جاهليت و قبل از اسلام داشتند و در افكار