سپس مى‌افزايد: «در اين موقع جمعى از شما خواستار دنيا و جمع غنائم بوديد در حالى كه جمعى ديگر (همچون عبداللَّه بن جبير و چند نفر از تيراندازان) ثابت قدم خواستار آخرت و پاداش‌هاى الهى بودند» «مِنْكُمْ مَنْ يُريدُ الدُّنْيا وَ مِنْكُمْ مَنْ يُريدُ الآْخِرَةَ».
اينجا بود كه ورق برگشت و «خداوند پيروزى شما را به شكست تبديل كرد تا شما را بيازمايد، تنبيه كند و پرورش دهد» «ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ».
«ولى سرانجام خداوند همه اين نافرمانى‌ها و گناهان شما را بخشيد (در حالى كه سزاوار مجازات بوديد)؛ زيرا خداوند نسبت به مؤمنان فضل و بخشش دارد و از اعطاء هرگونه نعمتى فروگذار نمى‌كند» «وَ لَقَدْ عَفا عَنْكُمْ وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنينَ».
***
در آيه بعد، خداوند صحنه پايان احد را به مسلمانان يادآورى مى‌كند و مى‌فرمايد: «به خاطر بياوريد هنگامى را كه از كوه بالا مى‌رفتيد و به عقب ماندگان هيچ نگاه نمى‌كرديد و پيامبر از پشت سر شما را صدا مى‌زد» «إِذْ تُصْعِدُونَ «١» وَ لا تَلْوُونَ عَلى‌ أَحَدٍ وَ الرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ في‌ أُخْراكُمْ» «٢».
آرى، به ياد آوريد آن زمان كه به هر طرف پراكنده مى‌شديد و فرار مى‌كرديد و هيچ نگاه به عقب سر نمى‌كرديد كه ساير برادران شما در چه حالند، در حالى كه پيامبر از پشت شما را صدا مى‌زد.
پيامبر صلى الله عليه و آله فرياد مى‌زد كه: «بندگان خدا به سوى من بازگرديد به سوى من