از سوى ديگر، فرار از ميدان جنگ نيز نمى‌تواند از فرا رسيدن اجل جلوگيرى كند، همان طور كه شركت در ميدان جهاد نيز اجل انسان را جلو نمى‌اندازد، بر اين اساس فرار از ميدان جهاد براى حفظ جان بيهوده است.
درباره معنى «اجل» و همچنين اجل «حتمى» و «معلق» و فرق ميان آنها در ذيل آيه دوم از سوره «انعام» به خواست خدا مشروحاً بحث خواهيم كرد. «١»
در پايان آيه، مى‌فرمايد: «هر كس پاداش دنيا بخواهد (و در اين راه گام بردارد) به او چيزى از آن خواهيم داد و هر كس پاداش آخرت را بخواهد از آن به او مى‌دهيم» «وَ مَنْ يُرِدْ ثَوابَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ مَنْ يُرِدْ ثَوابَ الآْخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْها».
سعى و كوشش انسان هيچ گاه ضايع نمى‌شود، اگر هدف كسى تنها نتيجه‌هاى مادى و دنيوى باشد و همانند بعضى از رزمندگان احد تنها به خاطر غنيمت تلاش كند، بالاخره بهره‌اى از آن به دست مى‌آورد اما اگر هدف عالى‌تر بود، و كوشش‌ها در مسير حيات جاويدان و فضائل انسانى به كار افتاد، باز به هدف خود خواهد رسيد.
بنابراين، حالا كه رسيدن به دنيا يا آخرت هر دو نيازمند به كوشش است، پس چرا انسان سرمايه‌هاى وجودى خود را در مسير دوم كه يك مسير عالى و پايدار است به كار نيندازد؟
سپس بار ديگر تأكيد مى‌كند: «پاداش شاكران را به زودى خواهيم داد» «وَ سَنَجْزِي الشَّاكِرينَ».
قابل توجه اين كه در آيه سابق اين جمله به صورت فعل غائب ذكر شده بود و در اينجا به صورت فعل متكلم، و اين نهايت تأكيد وعده الهى را به دادن پاداش به آنها بيان مى‌كند، و به تعبير ساده، خداوند مى‌گويد: ضامن پاداش آنها منم.