پيش‌بينى شده، و شكست و نابودى ملت‌هاى پراكنده، بى ايمان و آلوده به گناه نيز پيش‌بينى گرديده كه در تاريخ بشريت ثبت است.
آرى، تاريخ براى هر قومى اهميت حياتى دارد، تاريخ خصوصيات اخلاقى و كارهاى نيك و بد و تفكرات گذشتگان را براى ما بازگو مى‌كند، و علل سقوط و سعادت، كاميابى و ناكامى جامعه‌ها را در اعصار و قرون مختلف نشان مى‌دهد، و در حقيقت تاريخ گذشتگان آينه زندگى روحى و معنوى جامعه‌هاى بشرى و هشدارى است براى آيندگان.
بر اين اساس، قرآن به مسلمانان دستور مى‌دهد: «برويد در روى زمين بگرديد و در آثار پيشينيان و ملت‌هاى گذشته و زمامداران و فراعنه گردنكش و جبار دقت كنيد، و بنگريد پايان كار آنها كه كافر شدند، و پيامبران خدا را تكذيب كردند و بنيان ظلم و فساد را در زمين گذاردند، چگونه بود؟ و سرانجام كار آنها به كجا رسيد»؟ «فَسيرُوا فِي الأَرْضِ فَانْظُروا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُكَذِّبينَ».
آثار گذشتگان، حوادث پند دهنده‌اى براى آيندگان است و مردم مى‌توانند با بهره‌بردارى از آنها از مسير حيات و زندگى صحيح آگاه شوند.
***
در آيه بعد مى‌فرمايد: «آنچه در آيات فوق گفته شد بيانيه روشنى است براى همه انسان‌ها و وسيله هدايت و اندرزى است براى همه پرهيزگاران» «هذا بَيانٌ لِلنَّاسِ وَ هُدىً وَ مَوْعِظَةٌ لِلْمُتَّقينَ».
يعنى در عين اين كه اين بيانات جنبه همگانى و مردمى دارد تنها پرهيزگاران و افراد با هدف از آن الهام مى‌گيرند و هدايت مى‌شوند.
بر اساس آنچه گفته شد «هذا» به مسأله سير در «ارض» اشاره دارد كه هم بيان عامى است براى همه.