الذَّنْبَ فَلا يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ لايُحَدِّثُ نَفْسَهُ بِالتَّوْبَةِ فَذلِكَ الإِصْرارُ:
«اصرار بر گناه اين است كه: انسان گناهى كند و دنبال آن استغفار ننمايد و در فكر توبه نباشد، اين است اصرار بر گناه». «١»
در كتاب «امالى صدوق» از امام صادق عليه السلام حديثى پر معنى نقل شده كه خلاصه آن چنين است: «هنگامى كه آيه فوق نازل شد، و گناهكاران توبه كار را به آمرزش الهى نويد داد، ابليس سخت ناراحت شد، و تمام ياران خود را با صداى بلند به تشكيل انجمنى دعوت كرد، آنها از وى علت اين دعوت را پرسيدند، او از نزول اين آيه اظهار نگرانى كرد.
يكى از ياران او گفت: من با دعوت انسان‌ها به اين گناه و آن گناه تأثير اين آيه را خنثى مى‌كنم.
ابليس پيشنهاد او را نپذيرفت.
ديگرى نيز پيشنهادى شبيه آن كرد كه آن هم پذيرفته نشد.
در اين ميان شيطانى كهنه كار به نام «وسواس خنّاس»! گفت: من مشكل را حل مى‌كنم!.
ابليس پرسيد: از چه راه؟ گفت: فرزندان آدم را با وعده‌ها و آرزوها آلوده به گناه مى‌كنم، و هنگامى كه مرتكب گناهى شدند ياد خدا و بازگشت به سوى او را از خاطر آنها مى‌برم.
ابليس گفت: راه همين است، و اين مأموريت را تا پايان دنيا بر عهده او گذاشت»! «٢»