تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣
٩٢ لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَليمٌ
ترجمه:
٩٢- هرگز به (حقيقت) نيكوكارى نمىرسيد مگر اين كه از آنچه دوست مىداريد، (در راه خدا) انفاق كنيد؛ و آنچه انفاق مىكنيد خداوند از آن آگاه است.
تفسير:
يك نشانه ايمان
در آيات گذشته بحث هائى درباره ايمان و كفر، نشانهها و آثار آن و بخشى از سرگذشت انبياء آمده بود، و در اين آيه به يكى از طرق وصول به حقيقت ايمان و مقام برّ و نيكوكارى اشاره مىكند؛ همان چيزى كه بهترين نشانه شخصيت و عواطف انسانى، و تقوا است. مىفرمايد: «شما هرگز به حقيقت «برّ» و نيكى نمىرسيد مگر اين كه از آنچه دوست مىداريد در راه خدا انفاق كنيد» «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ».
واژه «برّ» در اصل به معنى «وسعت» است، و لذا صحراهاى وسيع را «بَرّ» (به فتح ب) مىگويند، و به همين جهت به كارهاى نيك كه نتيجه آن گسترده است و به- ديگران مىرسد «بِرّ» (به كسر ب) گفته مىشود.
تفاوت ميان «بِرّ» و «خير» از نظر لغت عرب اين است كه: «بِرّ» نيكوكارى توأم با توجه و از روى قصد و اختيار است، ولى «خير» به هر نوع نيكى كه به ديگرى بشود اگر چه بدون توجه باشد، اطلاق مىگردد.