آيه پرهيزگاران را معرفى مى‌كند و پنج صفت از اوصاف عالى و انسانى آنها را ذكر مى‌نمايد:
در مورد نخستين صفت مى‌فرمايد: «آنها در همه حال انفاق مى‌كنند چه موقعى كه در راحتى و وسعتند و چه زمانى كه در پريشانى و محروميتند» «الَّذينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ».
آنها با اين عمل ثابت مى‌كنند روح كمك به ديگران و نيكوكارى در جان آنها نفوذ كرده است و به همين دليل، تحت هر شرائطى اقدام به اين كار مى‌كنند.
روشن است: انفاق در حال وسعت به تنهائى نشانه نفوذ كامل صفت عالى سخاوت در اعماق روح انسان نيست، اما آنها كه در همه حال اقدام به كمك و بخشش مى‌كنند، نشان مى‌دهند اين صفت در آنها ريشه دار است.
ممكن است گفته شود: انسان در حال تنگدستى چگونه مى‌تواند انفاق كند؟
پاسخ اين سؤال روشن است؛ زيرا:
اولًا- افراد تنگدست نيز به مقدار توانائى مى‌توانند در راه كمك به ديگران انفاق كنند.
ثانياً- انفاق منحصر به مال و ثروت نيست بلكه هر گونه موهبت خدادادى را شامل مى‌شود، خواه مال و ثروت باشد، يا علم و دانش، يا مواهب ديگر.
و به اين ترتيب، خداوند مى‌خواهد روح گذشت، فداكارى و سخاوت را حتى در نفوس مستمندان جاى دهد تا از رذائل اخلاقى فراوانى كه از «بخل» سرچشمه مى‌گيرد بر كنار بمانند.
آنها كه انفاق‌هاى كوچك را در راه خدا ناچيز مى‌انگارند براى اين است كه:
هر يك از آنها را جداگانه مورد مطالعه قرار مى‌دهند.
و گر نه اگر همين كمك‌هاى جزئى را در كنار هم قرار دهيم و مثلًا اهل يك