كار مى‌گيرد و با سرعت هر چه بيشتر به سوى هدف پيش مى‌تازد.
و اگر مى‌بينيم هدف اين مسابقه در درجه اول مغفرت قرار داده شده براى اين است كه رسيدن به هر مقام معنوى، بدون آمرزش و شستشوى از گناه ممكن نيست، نخست بايد خود را از گناه شست، سپس به مقام قرب پروردگار گام نهاد!.
دومين هدف اين مسابقه معنوى، بهشت قرار داده شده، «بهشتى كه وسعت آن، پهنه آسمان‌ها و زمين است» «وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الأَرْضُ».
بايد توجه داشت مراد از «عَرْض» در آيه فوق، اصطلاح هندسى آن در مقابل «طول» نيست، بلكه به معنى لغوى آن يعنى «وسعت» مى‌باشد.
در آيه ٢١ سوره «حديد» همين تعبير با تفاوت مختصرى ديده مى‌شود:
سابِقُوا إِلى‌ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُها كَعَرْضِ السَّماءِ وَ الأَرْض: «براى رسيدن به مغفرت پروردگارتان و بهشتى كه پهنه آن مانند پهنه آسمان و زمين اسست، به پيش تازيد».
در اين آيه به جاى «مسارعت» صريحاً كلمه «مسابقه» ذكر شده و «سماء» به صورت مفرد با الف و لام جنس آمده كه در اينجا معنى عموم مى‌دهد، و از «كاف تشبيه» استفاده شده است.
به اين معنى كه آيه مورد بحث، صريحاً مى‌گويد: «وسعت بهشت همان وسعت آسمان‌ها و زمين است» ولى در سوره «حديد» مى‌گويد: «وسعت آن مانند وسعت آسمان و زمين مى‌باشد» و هر دو تعبير يك معنى را مى‌رساند.
و در پايان آيه تصريح مى‌كند: «اين بهشت، با آن عظمت، براى پرهيزگاران آماده شده است» «أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقينَ».
اكنون اين سؤال پيش مى‌آيد: