لذا به پيغمبر صلى الله عليه و آله خطاب كرده مى‌گويد: «لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَىْ‌ءٌ» يعنى پيروزى به دست تو واگذار نشده، بلكه به فرمان خدا است، و خداوند براى آن سننى قرار داده است كه بايد از آنها استفاده كرد، (و دعا كردن پيغمبر اگر چه مؤثر و مفيد است، ولى جنبه استثنائى دارد و مخصوص موارد معينى است).
گفتار اين نويسنده در اين قسمت اگر چه منطقى است، ولى با ذيل آيه كه از توبه يا مجازات كفار بحث مى‌كند به هيچ وجه سازگار نيست، و بنابراين نمى‌توان آن را تفسير آيه دانست.
***
٢- اين آيه كه هر گونه اختيارى را از پيامبر صلى الله عليه و آله درباره عفو و بخشش يا مجازات مخالفان سلب مى‌كند، هيچ گونه منافاتى با مؤثر بودن دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله و عفو و گذشت او، و شفاعت و مانند آن كه از آيات ديگر قرآن استفاده مى‌شود، ندارد؛ زيرا منظور از آيه فوق اين است كه: پيغمبر صلى الله عليه و آله مستقلًا هيچ كارى را نمى‌تواند انجام دهد، ولى به فرمان خدا و به اجازه او، هم مى‌تواند ببخشد، هم در جاى خود مجازات كند، و هم عوامل پيروزى را فراهم سازد، و حتى به اجازه پروردگار و اذن او مى‌تواند همچون مسيح عليه السلام مردگان را زنده كند.
كسانى كه با جمله «لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَىْ‌ءٌ» خواسته‌اند توانائى پيامبر را بر اين امر انكار كنند، در حقيقت آيات ديگر قرآن را فراموش كرده‌اند.
قرآن مجيد در سوره «نساء» آيه ٦٤ مى‌فرمايد: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحيماً:
«اگر آنها هنگامى كه به خود ستم مى‌كردند به سراغ تو مى‌آمدند و استغفار مى‌كردند و پيامبر نيز براى آنها از خدا طلب آمرزش مى‌كرد خدا را توبه كننده (بخشنده) و مهربان مى‌يافتند».