او است، مالكيت، و تدبير آنها نيز از آن او است.
او است كه مى‌تواند گناهكاران را هر گاه صلاح ببيند ببخشد، و يا مجازات كند.
و در پايان آيه به رحمت واسعه خداوند اشاره كرده، مى‌گويد: در عين حال كه مجازات او شديد است «او آمرزنده و مهربان است» «وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ».
و رحمت او بر غضب او پيشى مى‌گيرد.
بد نيست در اينجا به گفتار يكى از دانشمندان اسلامى كه در عين فشرده بودن پاسخى است براى بعضى از سؤال‌ها، اشاره كنيم. مفسر عالى قدر «طبرسى» در ذيل آيه نقل مى‌كند: از يكى از دانشمندان پرسيدند: خداوند با آن رحمت واسعه و بى پايانش چگونه بندگان را به خاطر گناهان مجازات مى‌كند؟
او در پاسخ گفت: «رحمت» خداوند، «حكمت» او را از بين نمى‌برد؛ زيرا رحمت او چون حس ترحم ما از احساسات و رقت قلب سرچشمه نمى‌گيرد، بلكه رحمت او هميشه آميخته با حكمت است، و حكمت ايجاب مى‌كند، گنهكاران (جز در موارد خاصى) به مجازات برسند.
***
نكته‌ها:
١- رفع اشتباه
مفسر معروف نويسنده «المنار» معتقد است اين آيه درس بزرگى در زمينه استفاده از وسايل طبيعى براى پيروزى، به مسلمانان، مى‌آموزد، و آن اين كه اگر خدا به آنها وعده پيروزى مى‌دهد به اين معنى نيست كه مسلمانان وسائل طبيعى، تجهيزات نظامى، نقشه‌هاى جنگى و مانند آن را فراموش كنند و دست روى هم گذاشته هميشه در انتظار دعاى پيغمبر براى پيروزى باشند.