بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦١٩ - ١٢/ ١٣ آخرين كسى كه از آتش خارج مى شود
را كه وارد بهشت مىشود، و آخرين دوزخىاى را كه از آن خارج مىشود، مىشناسم. در روز قيامت، مردى را مىآورند و گفته مىشود: گناهان كوچكش را به آگاهى او برسانيد و گناهان بزرگش را از وى پوشيده داريد.
پس گناهان كوچكش را به آگاهى او مىرسانند و گفته مىشود: در فلان و بهمان روز، فلان و بهمان كار را كردى. در فلان و بهمان روز، فلان و بهمان عمل را مرتكب شدى.
او مىگويد: آرى. و نمىتواند منكر شود.
او در همان حال، از اين مىترسد كه گناهان بزرگش بر او عرضه گردد؛ امّا به وى گفته مىشود: به جاى هر بدى و گناهى، يك حسنه برايت باد.
و او مىگويد: پروردگارا! من كارهايى (گناهان بزرگى) انجام دادهام كه آنها را در اين جا نمىبينم».
ابو ذر گفت: ديدم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله چنان خنديد كه دندانهاى آسيايش نمايان شد.
٩٣٢. امام باقر عليه السلام: آخرين كسى كه از آتش خارج مىشود، مردى است كه به او هَمّام (هامّ) گويند، و عمرى را در آن جا (آتش) صدا زده است: مهرورزا! بندهنوازا!