بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٥ - ٣/ ٣ هشدار امام على(ع)

لطيفى را كه به تو ارزانى شده باشد، سفيد مى‌گرداند و چشمانى را كه با آن، عزيزى را مى‌ديده‌اى، از كاسه به در مى‌آورد. اين است آنچه خداوند براى گنهكاران، آماده ساخته است.

٧٣. امام على عليه السلام‌- در خطبه‌اى بلند-: تو با آن همه ناز و كرشمه و خوش‌سيمايى و جمالت، به منزلى آشفته و ويرانه و جايگاهى پر از خاك و غبار [يعنى گور] مى‌روى، و در لحد خويش، بر گونه‌ات خوابانده مى‌شوى، در منزلى كه ديدار كنندگانش اندك‌اند و كارگرانش خسته و دل‌تنگ، تا آن گاه كه از گور، سر بر آورى و به صحراى محشر روانه شوى. در آن هنگام، اگر مُهر سعادت بر تو خورده باشد، ره‌سپار [سراى‌] شادمانى مى‌شوى، و پادشاهى مُطاع و آسوده‌خاطرى بى‌هراس خواهى بود. پسركانى مرواريدسان، با جامى از باده ناب و سپيد كه نوشندگان را لذّتى خاص مى‌دهد، بر گرد شما به گردش در مى‌آيند. بهشتيان در بهشت، در ناز و نعمت به سر مى‌برند و دوزخيان در دوزخ، عذاب مى‌كشند. آنان در جامه‌هايى از پرنيان نرم و حرير مى‌خرامند و اينان در دوزخ و آتشِ سوزان، دست و پا مى‌زنند. آنان جمجمه‌هايشان از مُشك بهشتى پر شده است، و بر سر اينان گرزهاى آتشين، فرو كوفته مى‌شود. آنان با سيه‌چشمان بهشتى، در حجله‌ها هم‌آغوش مى‌شوند، و بر گردن اينان طوق‌ها و غل و زنجيرهايى از آتش، بسته مى‌شود. [اهل دوزخ،] در دلش وحشتى است كه طبيبان را [از درمانش‌] ناتوان ساخته، و در او، دردى است كه درمان نمى‌پذيرد.