كه هياهويش بلند است و زبانه‌اش سركش و خروشش خشم‌آلود، شعله‌اش فروزان است و فسرده شدنش دور و دير، هيمه‌اش پرشعله است و تهديدش خوف‌انگيز، ژرفاى آن ناپيدا و كران تا كرانش غرقه در تاريكى است، ريگ‌هايش جوشان، و كارهايش وحشتناك است.

٧٢. امام على عليه السلام‌- پس از بيان نعمت‌هاى بهشت براى احنف بن قيس-: اى احنف! اگر آنچه را [از اين نعمت‌ها] كه در آغاز سخنم برايت گفتم، از دست دادى، آن گاه است كه بى گمان، در جامه‌هايى از قَطران خواهى بود، و ميان آن [آتش‌] و ميان آبى جوشان، سرگردان مى‌شوى، و از نوشيدنى‌اى داغ و جوشان و پَزان، نوشانده خواهى شد. در آن روز، چه كمرهاى خُرد شده و چهره‌هاى متلاشى شده و بدْريخت و بينى‌هاى در هم شكسته كه در آتش خواهند بود؛ انسان‌هايى كه كند و زنجير، دست‌هاى آنها را خورده و طوق‌ها در گردنشان فرو رفته است.

اى احنف! كاش آنان را ببينى كه در دره‌هاى دوزخ، پايين و از كوه‌هاى آن، بالا مى‌روند، در حالى كه جامه‌هايى از قَطران بر ايشان پوشانيده‌اند و با تبهكاران و اهريمنانِ آن جا همدم گشته‌اند. هر گاه از بدترين مجازات آتش، فرياد كمك سر دهند، كژدم‌ها و مارهاى دوزخ، سخت بر آنان يورش مى‌آورند.

كاش آواز دهنده‌اى را ببينى كه مى‌گويد: «اى بهشتيانِ غوطه‌ور در نعمت‌هاى آن، و اى برخورداران از جامه‌ها و زيورهاى آن! جاودانه بمانيد كه مرگى در كار نيست». در اين هنگام، اميد آن [دوزخى‌] ها قطع مى‌گردد، درها [به رويشان‌] بسته مى‌شود و رشته‌ها [ى روابط] ميانشان بريده مى‌شود. در آن روز، چه پيرها كه فرياد مى‌زنند: اى داد از پيرى! و چه جوان‌ها كه فرياد بر مى‌آورند: اى داد از جوانى! و چه زن‌ها كه فرياد مى‌زنند: اى داد از رسوايى! پرده‌ها از ايشان دريده مى‌گردد [و رسوا مى‌شوند].

در آن روز، چه بسيار كسانى كه در ميان طبقات دوزخ، غوطه‌ور و محبوس‌اند. خدا به داد تو رسد [اى احنف‌] از آن غوطه‌ور شدنى كه- بعد از پوشيدن جامه‌هاى كتانى [- نرم و لطيف‌] و [نوشيدن‌] آبِ خنك شده در كنار ديوارها، و خوردن غذاهاى رنگارنگ [در دنيا]- جامه‌اى بر تو مى‌پوشاند كه هر