بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦١٥ - ١٢/ ١٢ كسانى كه از آتش خارج مى شوند

و با بخشايش من، از آتش رهايى يابيد».

٩٢٣. امام باقر عليه السلام: اگر بهشتيان به واسطه كردارهايشان به بهشت مى‌روند، پس آزاد شدگانِ خدا از آتش كجايند؟[١]

٩٢٤. الزهد، حسين بن سعيد- به نقل از ابو بصير-: از امام باقر عليه السلام شنيدم كه مى‌فرمايد:

«گروهى در آتش مى‌سوزند و آن هنگام كه زغال شدند، شفاعت به سراغشان مى‌آيد. پس آنان را به سوى نهرى مى‌برند كه از عرق بهشتيان جارى است. آنان خود را در آن مى‌شويند و بر اثر آن، گوشت و خونشان مى‌رويد و سوختگى‌هاى آتش، از آنان زدوده مى‌گردد. سپس وارد بهشت مى‌شوند. به اينان [در بهشت‌]،" جهنّميان" مى‌گويند؛ ولى همه آنها دعا مى‌كنند: بار خدايا! اين نام را از ما بزداى! و خداوند آن نام را از ايشان مى‌زدايد».

٩٢٥. الزهد، حسين بن سعيد- به نقل از حمران-: از امام باقر عليه السلام شنيدم كه مى‌فرمايد:

«كافران و مشركان، اهل توحيد را در آتش مى‌بينند (سرزنش مى‌كنند) و مى‌گويند: نمى‌بينيم كه توحيد شما به كارتان آمده باشد و ما و شما يك‌سانيم!

پروردگار عز و جل به غيرت مى‌آيد و به فرشتگان مى‌فرمايد:" شفاعت كنيد" و آنها براى هر كه خدا بخواهد [الى ما شاء اللَّه‌]، شفاعت مى‌كنند.

خداوند به مؤمنان نيز چنان مى‌فرمايد و چون كسى نماند كه مشمول شفاعت شود، خداوند- تبارك و تعالى- مى‌فرمايد:" من مهربانترينِ مهربانانم. به مهرِ من، [اى دوزخيان اهل توحيد!] خارج شويد" و آنها پروانه‌وار بيرون مى‌زنند».

امام باقر عليه السلام سپس فرمود: آن گاه، ستون‌ها كشيده مى‌شوند و كافران و مشركان را در ميان مى‌گيرند،[٢] و به خدا سوگند كه از آن پس، جاودانگى است».

٩٢٦. امام صادق عليه السلام: هر كس كه براى خشنودى خدا، در رفع حاجت برادر مسلمانش بكوشد، خداوند عز و جل برايش هزار هزار ثواب مى‌نويسد، از جمله آن كه خويشان و همسايگان و برادران [- دينى‌] و آشنايان او را مى‌آمرزد. نيز اگر كسى در دنيا به‌

[١]. يعنى: چنين نيست كه هر كس به بهشت راه يافت، حتماً كردارش نيك بوده است.

[٢]. شايد اشاره باشد به آيات ٨ و ٩ از سوره هُمَزه.