بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٩١ - ١٢/ ١٢ كسانى كه از آتش خارج مى شوند

رسيده است كه جهنّم عمرش به سر مى‌آيد، به طورى كه درهايش باد مى‌خورد.[١] فرمود: «نه به خدا، آن جا ابدى است!».

گفتم: «تا آسمان‌ها و زمين برجايند، در آن ماندگار خواهند بود، مگر آنچه پروردگارت بخواهد»؟[٢]

فرمود: «اين [آيه‌]، در باره كسانى است كه [سرانجام‌] از آتش خارج مى‌شوند [و محكوم به عذاب ابدى نشده‌اند]».

٨٨٨. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: مردمانى از امّت من، وارد آتش مى‌شوند و هنگامى كه زغال شدند، آنها را به بهشت خواهند برد. اهل بهشت مى‌گويند: اينها كيستند؟

گفته مى‌شود: «اينان جهنّميان اند».

٨٨٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: مردمى كه در آتشْ سوخته و چون زغال شده‌اند، به زودى، از آتش خارج مى‌شوند. آن گاه، اهل بهشت پيوسته بر آنان آب مى‌پاشند تا اين كه مانند بالا آمدن كف و خاشاك در سيلاب، [گوشت و پوست آنها] مى‌رويند.

٨٩٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: گروهى از آتش، رهايى مى‌يابند و به بهشت مى‌آيند و در بهشت، به آنان «جهنّميان» مى‌گويند. آنها از خدا مى‌خواهند كه نام ايشان را تغيير دهد، و خدا هم آن نام را از ايشان مى‌زدايد.

٨٩١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: گروهى پس از آن كه اندكى در آتش مى‌سوزند، از آن خارج مى‌شوند و به بهشت مى‌روند. بهشتيان آنها را «جهنّميان» مى‌نامند.

٨٩٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: گروهى در آتش مى‌سوزند و تنها دور صورت آنها سالم مى‌ماند.

[١]. كنايه از اين كه ديگر كسى در جهنّم نمى‌ماند تا درهايش به روى او بسته شود، و خالى از جمعيت خواهد شد.

[٢]. يعنى: پس معناى اين آيه كه حاكى از عدم جاودانگى است، چه مى‌شود؟