بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٧ - ١١/ ٣ پرهيزگارى

داريد كه بايد بازخواست شوند»؛ يعنى در باره ولايت على بن ابى طالب عليه السلام».

٦٢١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: جبرئيل، از ميكائيل، از اسرافيل، از خداوند متعال عز و جل نقل كرد كه فرمود: «... به عزّتم سوگند خورده‌ام و به جلالم سوگند ياد كرده‌ام كه هر بنده‌اى از بندگانم كه ولايت على را داشته باشد، او را از آتش [دوزخ‌]، دور مى‌گردانم و او را به بهشت در مى‌آورم، و هر بنده‌اى از بندگانم او را دشمن بدارد و از ولايتش كناره بگيرد، او را دشمن مى‌دارم و به آتش در مى‌آورم كه بدفرجامى است».

٦٢٢. امام على عليه السلام: آن گاه كه پيروان ولايت ما روز قيامت، بر صراط قرار گيرند، منادى‌اى ندا مى‌دهد كه: «اى آتش، خاموش شو!» و آتش مى‌گويد: «زود باشيد از من بگذريد كه نورتان، شعله مرا خاموش كرد».

٦٢٣. امام باقر عليه السلام: ماييم آن «مَثانى»[١] كه خداوند متعال، آن را به پيامبرمان عطا كرد، و ماييم وجه خدا كه در زمين، در ميان شما، آمد و شد مى‌كنيم. آن كه ما را شناخت (به ما معتقد بود)، يقين، فرا روى اوست،[٢] و آن كه ما را نشناخت [و منكر ما شد]، آتش پرشراره در انتظار اوست.

١١/ ٣: پرهيزگارى‌

قرآن‌

«پس شما را از آتشى كه زبانه مى‌كشد، هشدار دادم. جز نگون‌بخت‌ترين [- مردم‌] در آن در نمى‌آيد. همان كه تكذيب كرد و رُخ بر تافت، و پرهيزگارترين [- مردم‌] از آن، دور داشته خواهد شد».

[١]. اشاره است به آيه شريف:\i« وَ لَقَدْ آتَيْناكَ سَبْعاً مِنَ الْمَثانِي وَ الْقُرْآنَ الْعَظِيمَ»\E. شيخ‌صدوق مى‌گويد: يعنى ماييم كسانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در كنار قرآن، قرارمان داد و به تمسّك جُستن به قرآن و در باره ما توصيه فرمود، و به امّتش خبر داد كه: ما از يكديگر جدا نمى‌شويم تا آن گاه كه در كنار حوض او( كوثر)، بر او وارد شويم.

[٢]. يعنى مرگ، پيش روى اوست كه امرى قطعى است و با مُردن، از آن شناخت و باور، بهره‌مند مى‌شود، يا معرفتى كه در دنيا با دليل برايش حاصل شده، پس از مرگ مشاهده مى‌كند و عين اليقين، برايش حاصل مى‌گردد.