بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧ - ١/ ٨ هاويه(سياه چال)

بكشانى كه پروردگار بزرگش، آن را با خشم خود، افروخته است؟! تو از گزندى مى‌نالى و من از آتشِ زبانه‌كش ننالم؟!

٢٢. امام على عليه السلام: معبود من! دلى كه در سراى دنيا آن را از محبّتت آكنده ساخته‌اى، چگونه ممكن است كه آتش سوزنده دوزخ بر آن زبانه كشد؟! معبود من! جانى را كه با نيروى ايمان به خودت، عزّت بخشيده‌اى، چگونه در ميان لايه‌هاى آتشت خوار مى‌كنى؟! معبود من! زبانى كه از تمجيدهايت، زيباترين جامه‌ها را بر آن پوشانده‌اى، چگونه شعله‌هاى افروخته آتش را به سويش مى‌كشانى؟!

١/ ٨: هاويه (سياه‌چال)

قرآن‌

«و امّا هر كه سنجيده‌هايش سبك بر آيد، پس جايش هاويه است و تو چه مى‌دانى كه آن چيست؟! آتشى است سوزنده».

حديث‌

٢٣. تفسير الطبرى‌- به نقل از عبد اللَّه بن مسعود-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «كشته شدن در راه خدا، همه گناهان را پاك مى‌كند» يا فرمود: «هر چيزى را پاك مى‌كند، بجز امانت را. [روز قيامت‌] شخصى را كه امانتى نزدش بوده [و آن را ادا نكرده‌است‌]، مى‌آورند و به او گفته مى‌شود:" امانتت را ادا كن".

مى‌گويد: پروردگارا! دنيا سپرى شده است.

سه مرتبه [اين سخنان، ردّ و بدل مى‌شود] و سپس گفته مى‌شود:" او را به سياه‌چال ببريد".

او را به آن جا مى‌بَرَند و در آن فرو مى‌افتد و چون به قعرش رسيد، آن امانت را عيناً در آن جا مى‌يابد. پس آن را بر مى‌دارد و بر دوش خود مى‌نهد و تا لبه جهنّم بالا مى‌آورد؛ ولى‌همين كه ديد بيرون آمده است، دو باره آن امانت در جهنّم فرو مى‌لغزد و او نيز در پىِ آن پايين مى‌رود، و اين وضع تا ابد تكرار مى‌شود».