بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤١ - ١٠/ ٢٩ تيره بختى

آيه را تلاوت كرد: «جايگاه آنان جهنّم است. هر بار كه آتش آن فرو نشنيد، شراره‌اى تازه برايشان مى‌افزاييم».

١٠/ ٢٩: تيره‌بختى‌

قرآن‌

«و امّا كسانى كه تيره‌بخت شده‌اند، در آتش، فرياد و ناله‌اى دارند».

«پند ده كه پند، سودمند است. هر كس اهل خشيت است، پند مى‌گيرد و هر كس اهل شقاوت است، از آن مى‌گذرد؛ آن كه آتش بزرگ را مى‌چشد».

«شما را از آتش شعله‌ور، بيم مى‌دهم؛ آتشى كه جز نگون‌بخت‌ترين [- مردم‌]، در آن در نمى‌آيد؛ آن كه دروغ پنداشت و روى گردانْد».

حديث‌

٤٢٣. سنن ابن ماجة- به نقل از ابو هريره-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «وارد آتش نمى‌شود، مگر شقى (بدفرجام)».

گفته شد: اى پيامبر خدا! شقى، چه كسى است؟

فرمود: «كسى كه به هيچ طاعتى از طاعات خدا عمل نكند، و هيچ معصيتى از معاصى او را فرو نگذارد».

٤٢٤. مجمع البيان: ابن عبّاس گفت: مردى نخلى داشت كه شاخه‌اش در سراى مردى درويش و عيالوار، آويخته شده بود. هنگامى كه صاحب نخل، مى‌آمد و وارد سرا [ى آن درويش‌] مى‌شد تا از درخت، بالا رود و خرماى آن را بچيند، گاهى مى‌شد كه خرمايى مى‌افتاد و كودكان مرد درويش، آن را بر مى‌داشتند. صاحب نخل، از درخت، پايين مى‌آمد و خرما را از دستشان مى‌ستاند و اگر يكى از آنها خرمايى در دهانش نهاده بود، انگشت خويش را در دهان او فرو مى‌برد و خرما را بيرون مى‌آورد!