بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٧ - ١٠/ ١٣ دوستى كردن با دشمنان خدا

آورد، وارسى كنيد كه مبادا ندانسته به گروهى آسيب برسانيد و آن گاه از آنچه كرده‌ايد، پشيمان شويد».

١٠/ ١٢: زياده‌روى‌

قرآن‌

«اى قوم من! چه شده است كه من شما را به نجات فرا مى‌خوانم؛ ولى [شما] مرا به آتش فرا مى‌خوانيد؟! مرا فرا مى‌خوانيد تا به خدا كفر ورزم و چيزى را كه بدان علمى ندارم، شريك او گردانم؛ ولى من شما را به سوى آن ارجمند آمرزنده دعوت مى‌كنم. آنچه مرا به سوى آن دعوت مى‌كنيد، به ناچار، نه در دنيا [در خور] خواندن است و نه در آخرت. و در حقيقت، برگشت ما به سوى خداست. و زياده‌روان، همدمان آتش‌اند».

حديث‌

٣٤٦. امام على عليه السلام: عمل كنيد و [از خدا و ما] فرمان ببريد، [و به غير اين دو] تكيه نكنيد[١] و كيفر خداى عز و جل را دست كم نگيريد؛ زيرا در ميان زياده‌روان،[٢] كسانى هستند كه شفاعت ما به آنان نمى‌رسد، مگر پس از سيصد هزار سال عذاب.

١٠/ ١٣: دوستى كردن با دشمنان خدا[٣]

قرآن‌

«آيا نديده‌اى كسانى را كه قومى را كه مورد خشم خدايند، به دوستى گرفته‌اند؟ آنها نه از شمايند و نه از ايشان، و به دروغ، سوگند ياد مى‌كنند و خودشان هم مى‌دانند. خدا براى آنان عذابى سخت آماده كرده است. راستى كه چه بد مى‌كردند؛ سوگندهاى خود را سپرى قرار داده بودند و از راه خدا باز داشتند و آنان عذابى خفّت‌آور خواهند داشت. در برابر خداوند، نه از اموالشان و نه از اولادشان، هرگز كارى ساخته نيست. آنها دوزخى‌اند و در آن، جاودانه خواهند بود».

[١]. يعنى: تنها به عمل و طاعت خويش تكيه كنيد و براى نجات خود از عذاب الهى، به اين و آن و حتّى به‌شفاعت ما تكيه نكنيد.

[٢]. يعنى: كسانى كه بر خويشتن اسراف و ستم كرده‌اند.

[٣]. يا: پيروى از پيشوايىِ دشمنان خدا.