بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٧ - ١٠/ ٧ ستم

و نه بندگانش،[١] و هر گاه خداوند سبحان، طرف دعواى كسى باشد، دليل او را [در ستمى كه كرده،] ابطال مى‌كند و وى را در دنيا و آخرتش عذاب مى‌دهد.

٣٢٣. امام على عليه السلام: كسى كه به مردم ستم كند، در روز قيامت به واسطه ستمش، گرفتار و معذّب و مورد خشم خواهد بود.

٣٢٤. امام على عليه السلام: هرگز چنين نخواهد شد كه ستمگر، از عذاب دردناك خدا و كيفرهاى سهمگين او بِرَهَد!

٣٢٥. امام على عليه السلام: خداوند، كسى را كه مردم از ستم او در امان نباشند، از عذابش ايمن نمى‌دارد.

٣٢٦. امام على عليه السلام: هر ستمگرى، كيفرى دارد كه حتماً به او خواهد رسيد، و هلاكتى دارد كه قطعاً گريبانش را خواهد گرفت.

٣٢٧. امام على عليه السلام: هر كه از روى ستم، به كسى تازيانه‌اى بزند، خداوند- تبارك و تعالى- با تازيانه‌اى از آتش، بر او خواهد كوبيد.

٣٢٨. امام صادق عليه السلام: هر كس حقّ مؤمن را نگه دارد [و نپردازد]، خداوند عز و جل، در روز قيامت، پانصد سال او را سر پا نگه مى‌دارد، چندان كه عرق او يا خونش سرازير شود، و منادى‌اى از جانب خداوند، ندا مى‌دهد كه: «اين، همان ستمكارى است كه حقّ خدا را از او باز داشت».

وى تا چهل روز، توبيخ خواهد شد و سپس دستور مى‌دهند كه او را به آتش ببرند.

٣٢٩. الكافى‌- به نقل از على بن اسباط، از معصومان عليهم السلام-: در اندرزهاى خداوند عز و جل به عيسى عليه السلام آمده است: «اى عيسى! بد سرايى است [جهنّم‌] براى كسى كه در آن سكونت گزيند، و بد قرارگاهى است جايگاه ستمگران!».

[١]. يعنى: طرف حسابش خداست و نه آن بنده‌اى كه به او ستم شده است.