بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٥ - ١٠/ ٢ تكبر

٢٨٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس به اندازه دانه خردلى تكبّر در دلش باشد، خداوند، او را به رو، در آتش مى‌افكند.

٢٨١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «بزرگى و والايى (كبريا) و نازِش، از آنِ من است و تقدير، راز من است. پس هر كه بر سر يكى از اينها با من بستيزد، او را در آتش فرو مى‌افكنم».

٢٨٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند عز و جل فرمود: «والايى، رداى من است و بزرگى، پاىْ‌جامه‌ام. پس هر كه بر سر يكى از اين دو با من بستيزد، او را در آتش مى‌افكنم».

٢٨٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس در برابر خدا يك درجه بزرگى نمايد، خداوند، او را يك درجه پست و پايين مى‌آورد، [و اين ادامه دارد] تا جايى كه وى را در اسفل السافلين قرار دهد.

٢٨٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اهل آتش، هر درشت‌خوىِ ددمنش‌[١] متكبّر مال‌اندوزِ بخيل است و اهل بهشت، مستضعفان بى‌پناه‌اند.

٢٨٥. المعجم الأوسط- به نقل از ابو هُريره-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «آيا شما را از اهل آتش خبر ندهم؟».

گفتيم: چرا، اى پيامبر خدا!

[١]. يا: هر خودْبزرگ‌بين تنومند گوشتالو ....