بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣ - ١/ ٢ جهنم

٢. امام على عليه السلام‌- به عبد اللَّه بن عبّاس، هنگامى كه او را به استاندارى بصره گمارد-:

بدان كه آنچه تو را به خدا نزديك كند، از آتش دور مى‌كند، و آنچه تو را از خدا دور كند، به آتش نزديك مى‌كند.

٣. حلية الأولياء- به نقل از فضيل-: شبى در حالى كه على عليه السلام در حياط خانه‌اش بود، بر او سرك كشيدم و ديدم كه مى‌گويد: «آتش! كِى مى‌توان از آتش، رهايى يافت؟!».

٤. تهذيب الكمال‌- به نقل از ابو نوح انصارى-: در اتاقى كه در آن، امام زين العابدين عليه السلام در حال سجده بود، آتش‌سوزى شد. اهل خانه شروع به داد و فرياد كردند و مى‌گفتند: «اى پسر پيامبر خدا، آتش! اى پسر پيامبر خدا، آتش!»؛ ولى ايشان سرش را [از سجده‌] بر نداشت، تا آن كه آتش خاموش شد. آن گاه، به ايشان گفتند: چه چيزى شما را از آتش غافل ساخت؟

فرمود: «آتش ديگر (آتش آخرت)، مرا از آن غافل ساخت».

١/ ٢: جهنّم‌

قرآن‌

«و هر گاه به او گفته شود: «از خدا بترس»، نخوت، وى را به گناه كشانَد. پس جهنّم براى او بس است، و چه بدبسترى است!».

«آيا به كسانى كه در برابر نعمت خدا ناسپاسى كردند و قوم خود را به سراى هلاكت كشاندند، نمى‌نگرى؟ [قوم خود را] به جهنّم [كشاندند] كه وارد آن مى‌شوند و چه بد قرارگاهى است! و براى خدا مانندهايى قرار دادند تا از راه او گم‌راه كنند. بگو: [از نعمت‌هاى دنيا] برخوردار شويد كه قطعاً بازگشت شما به سوى آتش است».

حديث‌

٥. امام زين العابدين عليه السلام‌- در دعا-: خداوندا! كاش خبر جهنّم و زنجيرها و سنگينىِ‌