بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠١ - ٨/ ٢ خوراك آنان

چيزى كه در باره آن ترديد مى‌كرديد».

«آيا از نظر پذيرايى، اين بهتر است يا درخت زقّوم؟! در حقيقت، ما آن را براى ستمگران [مايه آزمايش و] عذابى گردانيديم. آن، درختى است كه از قعر آتش سوزان مى‌رويد. ميوه‌اش گويى چون كلّه‌هاى شياطين است. پس [دوزخيان‌] حتماً از آن مى‌خورند و شكم‌ها را از آن پر مى‌كنند».

«آن گاه شما- اى گم‌راهان دروغ‌پرداز- قطعاً از درختى از زقّوم خواهيد خورد و از آن، شكم‌هايتان را خواهيد آكند و روى آن از آب جوش مى‌نوشيد، مانند نوشيدن اشتران تشنه.

اين است پذيرايى آنان در روز جزا».

«در حقيقت، پيش ما زنجيرها و دوزخ است، و غذايى گلوگير و عذابى پردرد».

حديث‌

٢٢٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: ضريع،[١] چيزى است در آتش، كه شبيه خار است و از صبر زرد، تلخ‌تر و از مردار، متعفّن‌تر و از آتش، داغ‌تر است. خداوند، آن را ضريع ناميده است. چيزى است كه هر گاه شخصى آن را بخورد، نه به شكم فرو مى‌رود و نه به دهانْ بالا مى‌آيد؛ بلكه در بين آن دو مى‌ماند و گرسنگى را برطرف نمى‌كند.

٢٢١. سنن التِّرمِذى‌- به نقل از ابن عبّاس-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اين آيه را خواند: «از خدا چنان كه سزامند پرواست، پروا بداريد و جز مسلمان نميريد» و فرمود: «اگر قطره‌اى از زقّوم در دنيا بچكد، زندگىِ مردم دنيا را بر آنان تباه مى‌گرداند. پس چگونه است حال كسى كه خوراكش زقّوم باشد؟!».

[١]. خارِ سُمّ، يا شبرق.