بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٩ - ٨/ ٢ خوراك آنان

مى‌پوشم، با آن كه مى‌دانم جامه اهل آتش است».[١]

٢١٨. الكافى‌- به نقل از محسن بن احمد، از كسى كه نام او را برده است، از امام صادق عليه السلام-: از ايشان پرسيدم: آيا با عرقچين سياه، نماز بخوانم؟ فرمود: با آن نماز مگزار؛ زيرا جامه اهل آتش است.

٢١٩. امام صادق عليه السلام‌- در اين باره كه آيا جايز است مرد با انگشترى آهنى نماز بخواند-: نه، و نبايد مرد، چنين انگشترى را به دست كند، زيرا آن (آهن)، پوشش اهل آتش است.

٨/ ٢: خوراك آنان‌

قرآن‌

«آيا خبر «غاشيه» به تو رسيده است؟ در آن روز، چهره‌هايى زبون‌اند كه تلاش كرده و رنج برده‌اند. [ناچار] در آتشى سوزان در آيند. از چشمه‌اى داغ نوشانيده مى‌شوند. خوراكى جز خار خشك ندارند كه نه فربه مى‌كند و نه گرسنگى را باز مى‌دارد».

«در آن روز، آن جا، برايش دوستى صميمى نيست، و غذايى جز چرك و خون نيست».

«آرى، درخت زقّوم، خوراك گناه‌پيشه است. چون مس گداخته، در شكم‌ها مى‌گدازد، همانند جوشش آب جوشان. او را بگيريد و به ميان دوزخش كشانيد. آن گاه، از عذاب آب جوشان بر سرش فرو ريزيد. [به او بگوييد:] بچش كه تو همان ارجمند بزرگوارى! اين است همان‌

[١]. در مصباح الفقيه( ج ٢ ق ١ ص ١٦٢) آمده است: اين سخن امام عليه السلام، ظاهراً به جهت سياه بودن آن بارانى بوده و نه ويژگىِ بارانى بودنش. مؤيّد اين سخن، ديگر احاديث است. نحوه بيان امام عليه السلام نيز گواه آن است كه پوشيدن آن بارانى، از باب ضرورت بوده است.