بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٤٧ - ٥/ ٩ مارهاى جهنم
ميان جوشاب. سپس در آتش، برافروخته شوند».
حديث
١٥٤. امام حسن عليه السلام: اين كه خداى متعال، گردن دوزخيان را در كُند و زنجير مىكند، به اين دليل نيست كه از عهده مهار آنان بر نمىآيد؛ بلكه هر گاه شعله آتش خاموش گردد، آنان را به قعر دوزخ مىفرستد، سپس از هوش مىروند و چون به هوش مىآيند، مىفرمايد: «اى پسر آدم! جان خويش را در ياب، جان خويش را در ياب! كه يك جان بيش نيست؛ اگر به سلامت رست، نجات مىيابى و اگر تباه شد، هيچ چيز در نجات تو سود نخواهد بخشيد».
١٥٥. امام صادق عليه السلام: جبرئيل با چهرهاى در هم، نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمد ... و گفت: «... اگر يك حلقه از آن زنجير هفتاد گزى، در دنيا نهاده شود، از حرارتش دنيا ذوب مىگردد».
٥/ ٩: مارهاى جهنّم
١٥٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: در آتش، مارهايى هستند چونان گردنِ بُختى،[١] و هر يك از آنها چنان نيشى مىزند كه [دوزخى] سوزش آن را تا چهل سال احساس مىكند.[٢] [نيز] در آتش، كژدمهايى هستند به سان قاطر پالان شده، و هر يك از آنها چنان نيشى مىزند كه [دوزخى] سوزش آن را تا چهل سال احساس مىكند.
[١]. بُختى يا شتر خراسانى كه گردنى دراز دارد.
[٢]. يا: از فاصله چهل سال راه، احساس مىكند.