بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٧ - ٤/ ٣ فريادخواهى از آتش

ناتوانم. اين، در حالى است كه اين بلا و ناملايمات، درنگش اندك و ماندگارى‌اش ناچيز و مدّتش كوتاه است. پس چگونه بتوانم بلاى آخرت و ناملايمات بزرگ آن را تاب آورم، در حالى كه آن بلا مدّتش طولانى و ماندگارى‌اش ديرپاست و با اهل آن، مدارا نمى‌شود؛ چرا كه آن بلا، جز از خشم و انتقام و ناخشنودى تو بر نمى‌خيزد؟!

١١٥. امام زين العابدين عليه السلام‌- در دعا-: بار الها! به حقّ آن نامِ نهانت، و به آن شكوه و روشنايى‌ات كه پرده‌ها آن را فرو پوشانده‌اند، از تو درخواست مى‌كنم كه بر اين جانِ بى‌تاب و بر اين پيكر ناشكيبا رحم آورى كه حتّى تاب گرماى آفتاب تو را ندارد. پس چه سان بتواند گرماى آتش تو را تاب آورد؟! پيكرى كه تحمّل بانگ آذرخش تو را ندارد، چگونه تحمّل بانگ خشم تو را داشته باشد؟!

١١٦. امام زين العابدين عليه السلام: خداوندا و سَرورا! به عزّت و جلالت سوگند، اگر تو در پىِ گناه من باشى، من در پىِ گذشت تو خواهم بود و اگر تو در پىِ سرزنش من باشى، من در پىِ كَرَم تو خواهم بود و اگر مرا وارد آتش كنى، علاقه‌ام را به تو، به اهل آتش اعلام مى‌كنم.

خداوندا و سَرورا! اگر تو جز دوستان و اهل طاعتت را نيامرزى، گناهكاران، فريادشان را پيش چه كسى ببرند؟ و اگر تو جز وفاداران را گرامى ندارى، بدكاران به چه كسى پناه ببرند؟

خداوندا! اگر مرا وارد آتش كنى، اين، [مايه‌] خوش‌حالى دشمنت خواهد شد، و اگر مرا وارد بهشت كنى، [مايه‌] خوش‌حالى پيامبرت خواهد شد. به خدا سوگند، من مى‌دانم كه خوش‌حالى پيامبرت، برايت دوست‌داشتنى‌تر از خوش‌حالىِ دشمنت است.

١١٧. امام زين العابدين عليه السلام‌- در يكى از مناجات‌هايش-: سَرورم! آيا اندام‌هاى مرا براى كوبيدن با گرزها آفريده‌اى؟! يا معده و روده‌هايم را براى نوشيدن آب جوشان خلق كرده‌اى؟!

١١٨. امام زين العابدين عليه السلام: معبود من! آيا رخسار مرا كه براى تو نماز گزارده است،