دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٠٥ - ٢/ ١١ زينت زهد

آيا همه سرانجامشان نابودى نيست‌

و [چنين نيست كه‌] از ذخيره كنندگان آن با قدرت گرفته مى‌شود؟

غير مرا فريب ده كه من علاقه‌مند نيستم‌

به آنچه از پادشاهى و عزّت و مال در توست.

جان من بدانچه كه روزى داده شده، قانع است‌

پس تو اى دنيا به سوى غافلگيرشدگان برو.

چرا كه من از خدا در روز ملاقات با او مى‌ترسم‌

و از عذابى هميشگى و جاودان، بيم دارم.

او از دنيا رخت بربست و بر عهده‌اش مال كسى نبود تا آن كه خداى را ستايش شده و بدون سرزنش و نكوهش، ملاقات كرد».

پس از او، پيشوايان، طبق آنچه به شما رسيده است، از او پيروى كردند و خود را به چيزى از بدى‌هاى آن، آلوده نساختند. درود بر همه آنان و جايگاهشان نيك باد!

٤١٥٦. مناقب، ابن شهر آشوب درباره على ٧: اعرابى‌اى از او چيزى خواست. دستور داد هزار [سكّه‌] به وى بدهند. وكيل آن حضرت گفت: از طلا (دينار) و يا نقره (درهم)؟ على ٧ فرمود: «هر دو پيش من سنگ‌اند. هر كدام كه براى او مفيدتر است، آن را بده».

٤١٥٧. الكامل فى التاريخ: او (على ٧) شمشيرى داشت. به بازار برد و فروخت و فرمود: «اگر چهار درهم به قيمت يك شلوار مى‌داشتم، اين را نمى‌فروختم».

او از كسى كه وى را مى‌شناخت، چيزى نمى‌خريد و هر گاه پيراهنى مى‌خريد، آستين آن را با دستش اندازه مى‌كرد و اضافىِ آن را مى‌بُريد.