دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٢٣ - ١/ ٢ ١ سن وى در زمان ايمان آوردن

نمازى كه همراه پيامبر خدا خواند، دو ركعت ظهر بود».

٤٠٧٠. شرح نهج البلاغة: در سنّ او (على ٧) در زمانى كه پيامبر ٦ دعوت خود را اظهار كرد و چهل ساله بود، اختلاف شده است. گزارش مشهور، آن است كه ايشان ده ساله بود و بسيارى از متكلّمان معتزلى مى‌گويند كه وى سيزده ساله بود و اين موضوع را استاد ما شيخ ابو القاسم بلخى و ساير استادان ما يادآور شده‌اند.

گروه اوّل مى‌گويند: «او روزى كه كشته شد، ٦٣ سال داشت» و گروه دوم مى‌گويند: «٦٦ سال داشت» و گزارش‌ها در اين خصوص، گوناگون است.

بعضى مردم مى‌پندارند كه وى، كم‌تر از ده سال داشت؛ ولى بيشترين و آشكارترين قول، خلاف اين است. احمد بن يحيى بَلاذُرى و على بن حسين اصفهانى يادآور شده‌اند كه قريش، گرفتار كمبود و قحطى شدند. پيامبر خدا به عموهايش حمزه و عباس فرمود: «آيا در اين سختى، بار ابو طالب را به دوش نكشيم؟».

همگى پيش ابوطالب آمدند و از وى خواستند كه فرزندانش را به آنان بسپارد تا مخارج آنها را متكفّل شوند. گفت: عقيل را براى من بگذاريد و هر كدام را مى‌خواهيد برداريد (او عقيل را بسيار دوست مى‌داشت).

عبّاس، طالب را گرفت وحمزه، جعفر را برداشت و محمّد ٦ على ٧ را برگزيد و به آنان گفت: «من آنى را برگزيدم كه خداوند، آن را براى من برگزيده است».

[راويان‌] گفته‌اند كه على ٧ از زمانى كه شش‌ساله بود، در دامان پيامبر خدا بود و آنچه او را كه درودهاى خدا بر او باد در نيكى‌و مهربانى‌و خوبى‌و حُسن تربيت على ٧ تشويق مى‌كرد، گويى پاسداشت و قدرشناسى‌اى بود از آنچه كه ابوطالب در حقّ وى كرده‌بود، در زمانى‌كه عبد المطّلب درگذشت و او را در دامان وى‌