دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣٢ - ١٠/ ٤٧ فياض لاهيجى

من كجا و مِدحت معجزْ كلامى همچو تو

خاصه با اين شعر بى‌پرگار و نظم بى‌نظام؟

سويت اين ابيات سست آورده و شرمنده‌ام‌

زان كه معلوم است نزد جوهرى قدر رُخام‌

ليك مى‌خواهم به يُمن مِدحتت پيدا شود

در كلام «محتشم»، اى شاه گردون، احتشام‌

روز احباب تو نورانى الى يوم الحساب‌

روز اعداى تو ظلمانى الى يوم القيام.[١]

سزاى امامت، به صورت، به معنا

علىّ ولى، آن كه شاه است و مولا

جهان، همچو چشم است و او همچو مردم‌

جهان، همچو لفظ است و او همچو معنا