دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٠ - ١٠/ ٦٦ الهى قمشهاى

سروش غيبم به پرده دل، سرايد از عشق، داستان‌ها

كه جز به مهرِ على فروزان نگردد انوار آسمان‌ها

چو حُسن او ماه دلرُبايى چو طلعتش جلوه خدايى‌

چو قامتش سروِ با صفايى نديده چشمى به بوستان‌ها

به هر دل افتد ز مِهرْ نورش بنوشد از باده طهورش‌

به جامى از كوثرِ حضورش شود مجرّد، تن و روان‌ها

شنيده‌اى نيروى سنانش، فكندنِ عمرو و صد چو آنش‌

نديده‌اى قدرت روانش به كشور مُلك لامكان‌ها

به مُلك جان، شاه كشور است او، به شهر علم نبى در است او

به گنج حق پاكْ گوهر است او، خراج يك جلوه‌اش جهان‌ها

ز حق مُجيب دعاى آدم، به امر ايزد، وصىّ خاتم‌

فروغِ اللّه و نور عالم، فداى او جانِ جانِ جان‌ها

ظهور عين الكمالِ ايزد، شهود كلّ الجمال ايزد

به قهر و سَطوت، جلالِ ايزد، خدا نمايى به چشم جان‌ها