دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٥ - ١٠/ ٦٤ حكيم هيدجى

الا اى فروزنده ماه و مِهر

فرازنده گنبد نُه سپهر

سپاس و ستايش، تو را مى‌سِزَد

كه تن آفريدى و جان و خِرَد

به يك‌بار، خرگاه بيرون زدى‌

پديدار شد پرتو احمدى‌

ز پيغمبران، گوى پيشى رُبود

به جانش هزار آفرين و درود!

به ياران پرورده خويشِ او

بر آن كس كه شد پيرو كيش او

بويژه على، پيشواى مِهين‌

كه بودش به پيوستگى جانشين‌

پيمبر كه انديشه كيش داشت‌

پس از خويش، وى را به‌مردم‌گماشت‌

گرفتش كمر روز خُمّ غدير

در آن دشت، بردش به بالا ز زير

بفرمود كاى مردم! اين حيدر است‌

مرا ياور و بر شما سرور است‌

خدا را اگر چشم ودست‌است وگوش‌

مرا هم تن و جان و مغز است وهوش‌

هر آن كس كه او را منم پيشواى‌

على پيشوا باشدش رهنماى‌

خدايا! به يار على، باش يار!

كسى را كه خوارش كند، خوار دار![١]