دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٧ - ١٠/ ٢٤ ابن حجاج بغدادى

با داشتن حسن و حسين، بهترين فرزندان نصيب تو شدند

و از حقيقى‌ترين نژادها برخوردار شدى.

پيامبر، شهر علمى بود كه‌

كمال را دربر داشت و تو بهترين دروازه آن بودى.

خورشيد براى تو برگشت، و اين، فضيلتى بود

كه حيرت‌آور بود و با پرده‌ها پوشيده نمى‌شود.

من بجز فضايلى كه دشمنان‌كينه‌توزت روايت‌كرده‌اند، نقل‌نمى‌كنم‌

و اين‌گونه نقل كردن، رواترين غنيمت‌گيرى است.

١٠/ ٢٤

ابن حَجّاج بغدادى‌[١]

٤٠٣١. از نوابغ علم و ادبيات قرن چهارم هجرى است كه سروده است:

اى صاحب قبه سپيد در نجف!

هر كه قبر تو را زيارت كرد و از پيشگاهت شفا خواست، شفا يافت.

ابوالحسنِ هدايتگر را زيارت كنيد تا شايد

پاداشى ببريد و اقبالى ببينيد و به خداوند، نزديك شويد.

كسى را زيارت كنيد كه نجوا [ى زيارت كنندگان‌] را مى‌شنود و هر كس‌

او را زيارت كند و به قبر او پناه آورد، او برايش بسنده است.

هر گاه به درهاى بارگاه او رسيدى‌

در نزد در، درنگ كن، صورتش را ببين و بِايست.

و بگو: سلام خداوندِ سلام بر

اهل سلام و علم و شرف!

[١] ابو عبد اللّه حسين بن احمد بن محمّد بن جعفر بن محمّد بن حَجّاج نيلى بغدادى، در سده سوم هجرى متولد شد. او از استوانه‌ها و بزرگان علماى شيعه است و نابغه‌اى در علم و ادبيات و از اعاظم شاعران و نويسندگان به شمار مى‌رود. حتى گفته شده است كه او در مقام شاعرى، امرئ القيس است و در شعرش حلاوت و انسجامى فوق العاده وجود دارد؛ بلكه او را« يگانه زمان» كه مشهور به آن هم بود دانسته‌اند و گفته‌اند كه سبك او بى‌سابقه است و همانندى برايش در كاربرد واژه‌ها براى معانى خاص نمى‌شناسند. او در مدح اهل بيت : و قدح دشمنانشان بسيار كوشيده است. بغدادى در ٣٩١ ق، از دنيا رخت بربست و بدنش به مشهد امام كاظم ٧ منتقل و در آن جا به خاك سپرده شد( ر. ك: الغدير: ج ٤ ص ١٣٠).