دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣١٤ - ١٠/ ٣٨ شاه نعمة الله ولى
|
مردى كه در مَصاف، زِرِه، پيش بسته بود |
تا پيش دشمنان نكند پشت بر غزا |
|
|
شير خدا و صَفدر ميدان و بحر جود |
جانبخش در نماز و جهان سوز در وغا |
|
|
ديباچه مروّت و ديوان معرفت |
لشكركش فتوّت و سردار اتقيا |
|
|
فردا كه هر كسى به شفيعى زنند دست |
ماييم و دست و دامن معصوم مرتضى.[١] |
|
قرن هشتم
١٠/ ٣٨ شاه نعمة اللّه ولى[٢]
١٥. شاه نعمة اللّه، شاعر عارف، مىگويد:
|
آن اميرالمؤمنين، يعنى على |
وان امام المتّقين، يعنى على |
|
|
آفتاب آسمان «لا فتى» |
نور ربّ العالمين، يعنى على |
|
[١] كليات سعدى( تصحيح: محمّد على فروغى، كتابفروشى علمى، بى تا): ص ٤٢٩ ٤٣٠.
[٢] مير نور الدين نعمة اللّه بن مير عبد اللّه، از مشايخ بزرگ صوفيّه است كه در سال ٧٣١ ق، در حلب، متولّد شد. او در ٢٤ سالگى به زيارت مكّه رفت و هفت سال در آنجا اقامت ورزيد. وى بخشى از عمرش را در سمرقند، هرات و يزد گذراند و سرانجام در ماهان، مقيم گشت و همانجا درگذشت. اشعارش اغلب در وحدت وجود است و حدود چهارده هزار بيت از وى باقى مانده است. وى در سال ٨٣٤ ق، درگذشت.