دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤١ - ١٠/ ٩ عبدى كوفى

كلام او كلام من است. هر كس را كه فرمان داد

بايد كه در آن كار، فرمان بَرَد و به جاى آورد.

مولاى شما پس از من، هنگامى كه‌

مرگم نزديك شد و زمان كوچ، فرا رسيد

پسر عمويم، وصى و برادرم‌

و قبول كننده من در دعوت نخستينم است.

او درِ دانش‌هاى من است. آن گاه [با اين جملات‌]

در كام آنان، زهرى تلخ و كُشنده ريخته شد.

بر او تُرش رويى كردند و به رايزنى‌

درباره او به كارى مشكل روى آوردند.

١٠/ ٩

عبدى كوفى‌[١]

٤٠٠٩. او كه از شاعران ستايش شده از سوى اهل بيت : است، مى‌گويد:

سلامم را به گورى در نجف برسان‌

كه با وفاترينِ عرب و عجم را در خود، جاى داده است.

احساست‌را نسبت به‌خدا در اظهارخاكسارى به‌درگاه او قرار ده‌

و در اين حال، بهترين وصى و داماد بهترين پيامبر را صدا كن.

و بگو: اى ابو الحسن! آنان كه از فرمان تو

روى گرداندند، به بدترين سرنوشت، گرفتار آمدند.

چرا از راه رستگارى سر برتافتند (در حالى كه)

تو آن را آشكار ساختى و راه‌هاى دشوار را در پيش گرفتند؟

و تو را از حكومتى كه دستِ غاصبِ فردى قريشى‌

زمامش را گرفته بود گرفته بود، دور كردند.

[١] ابو محمّد سفيان بن مصعب عبدى كوفى از شاعران اهل بيت :) است كه با دوستى و شعرش به آنان ارادت مى‌ورزيد و به خاطر صدق نيّت و دلبستگى به آنان مورد قبول آنان بود. امام صادق ٧ مى‌فرمود:« به فرزندانتان شعر عبدى را آموزش دهيد؛ چون اشعار او طبق دين خداست»( رجال الكشّى: ج ٢ ص ٧٠٤ ش ٧٤٧) او جز درباره خاندان پيامبر ٦ شعرى نسروده است و اگر كسى در شعر وى و نيكويى، دلنشينى، روانى، شيرينى و استوارى آن بينديشد، خواهد دانست كه سخن بزرگِ شاعران، سيّد حميرى در حقّ وى كه گفت:« او در بين خاندانش شاعرترين است»، سخنى بجاست( ر. ك: الغدير: ج ٢ ص ٢٩٧٢٩٤).