دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٢ - ١٠/ ٦٦ الهى قمشهاى

تو بِسمل دفتر خدايى، به كشتى شرعْ ناخدايى‌

شهنشه تاج «إنّما» يى، ثناى حُسن تو بر زبان‌ها

تو خسرو «هَلْ أَتى‌» مقامى، بشير رحمت به خاص و عامى‌

ز كوثر عشق يار، جامى به عاشقان بخش و تشنه جان‌ها

تويى كه شمشير آبدارت فكند سرها به خاك ذلّت‌

بس آتش قهر و اقتدارت ز مشركان سوخت دودمان‌ها

ز امر «بلّغ» به حكم ايزد، شدى تو چون جانشين احمد

رقيب گشت از حسد مُخلَّد، به نار محرومى از جنان‌ها

به شكرِ اعزاز پادشاهى، به شيعيان از كَرَم نگاهى‌

مخواه ما را بدين تباهى، نظر كن اى شه به پاسبان‌ها

تو پرده‌دارِ ظهور ذاتى، تو آينه جلوه صفاتى‌

تو كشتى نوح را نجاتى، فراتر از گردش زمان‌ها

چو خوانمى دفتر و كتابت، فصاحت بى‌حدِ كلامت‌

فزايدم معرفت پيامت، زُدايدم شُبهت و گمان‌ها

تبارك آن خوش كتاب ايمان، مفسّر مُجملات قرآن‌

فصاحتش نور چشم سَحبان، مسخّرش عقل نكته‌دان‌ها

به خيل خوبانْ تو پيشوايى، بر اهل دلْ شاهِ اوليايى‌

غرض ز معراج مصطفايى كه آرد از غيبت ارمغان‌ها

شبى كه راز كُميل خوانم، چو شمعْ روشن شود روانم‌

ز شوقت از ديده خون فشانم، ز دل كشم ناله و فغان‌ها